Koncert symfoniczny: Malawski, Moss, Kilar

ORKIESTRA SYMFONICZNA FILHARMONII PODKARPACKIEJ KACPER STANIAK – dyrygentCARLOS PEÑA MONTOYA– harfaJULIUSZ WESOŁOWSKI – harfaW programie:A. Malawski – Uwertura na orkiestrę symfonicznąP. Moss – Voyage – Koncert na dwie harfy i orkiestręW. Kilar – OrawaSuita z filmu DraculaUwertura na orkiestrę symfoniczną Artura Malawskiego (1904–1957) powstała w 1949 roku, w najważniejszym i najintensywniejszym okresie jego twórczości. Malawski miał już wówczas za sobą studia kompozytorskie w Warszawie i wypracował własny, oryginalny język muzyczny. Odszedł w nim od ekspresji późnego romantyzmu, opierając swój styl orkiestrowy na radykalnej syntezie nowych technik rytmicznych i kolorystycznych. Niegdyś niesłusznie niedoceniana twórczość Artura Malawskiego, patrona Filharmonii Podkarpackiej, cieszy się dziś coraz większym zainteresowaniem, a jego muzyka stopniowo zyskuje należne jej miejsce w repertuarze koncertowym.Prawdziwą gratką dla melomanów będzie wykonanie Voyage – Koncertu na dwie harfy i orkiestrę (2000) Piotra Mossa (ur. 1949). Ten jeden z najbardziej cenionych współczesnych kompozytorów polskich jest muzycznym wychowankiem Grażyny Bacewicz, Piotra Perkowskiego, Krzysztofa Pendereckiego oraz Nadii Boulanger. Jonathan Woolf, recenzent muzyczny i autor omówienia nagrania Voyage, tak scharakteryzował to dzieło: „Uważam ten utwór za dość filmowy. [Moss] posiada dar zwięzłego oddawania atmosfery miejsca. Partie solowe harfy są bardzo wymagające, podkreślają też barwę i koloryt. Nie brakuje tu również elementów tanecznych […]. Moss lubi też wykorzystywać pewien rodzaj orkiestrowego okrzyku, przypominającego slapstick […]. Piotr Moss jest znakomitym aranżerem […]. Chce przekazać nastrój i emocje, co udaje mu się naprawdę znakomicie” (tłum. własne z języka angielskiego).Wojciech Kilar (1932–2013) napisał Orawę na 15 instrumentów smyczkowych w 1986 roku. Utwór zaliczany jest do tzw. nurtu ludowego w twórczości kompozytora, będącego świadectwem jego fascynacji Tatrami i muzyką Podhala. Kilar czerpie z folkloru podhalańskiego, którego niezwykła żywiołowość znalazła odzwierciedlenie w charakterystycznej rytmice i oryginalnej melodyce Orawy. Cechą wyróżniającą utwór jest również „narastanie agogiczne” – kompozytor stopniowo zwiększa tempo i intensywność muzycznej narracji, nieustannie podtrzymując napięcie, które prowadzi do wielkiej kulminacji i spektakularnego finału.Jako ostatnia zabrzmi Suita z filmu „Dracula” Wojciecha Kilara. W 1992 roku amerykański reżyser Francis Ford Coppola, zachwycony muzyką Kilara do Ziemi obiecanej Andrzeja Wajdy, zaprosił kompozytora do współpracy przy filmie Dracula (notabene, Kilar uważał Ojca chrzestnego Coppoli za najwybitniejszy film w historii kina). Gotycki nastrój Suity ukazuje kolejne oblicze twórczości Kilara i potwierdza niezwykłą wszechstronność jego kompozytorskiego języka.