Wernisaż: Anna Maćkowiak. Odczuwana

ODCZUWANA to wystawa poświęcona kobiecej obecności — temu, co pozostaje poza dosłownym obrazem ciała. Postać kobiety staje się punktem wyjścia do opowieści o tym, co niewidoczne: emocjach, sile, energii i obecności.

Wystawa obejmuje:

* obrazy malarskie — prace eksplorujące granicę pomiędzy tym, co widzialne, a tym, co odczuwalne;

* KOBIEKT — instalację zestawiającą przedstawienie kobiety z jej fizyczną obecnością. Modelką jest Dorota Maćkowiak;

* CIAŁO OBRAZU — dwa obrazy namalowane przez Annę Maćkowiak i poddane procesowi tatuowania przez Przemysława Korczyńskiego ze studia tatuażu Paproć. Pierwszy został wytatuowany przed wystawą, drugi powstanie podczas performance’u towarzyszącego wernisażowi, na oczach publiczności.

Wystawa prowadzi od obrazu, poprzez fizyczną obecność, aż do aktu ingerencji w samo dzieło — przesuwając uwagę od patrzenia ku odczuwaniu.

KOBIEKT

„Kobiekt” to instalacja, w której przedstawienie kobiety zostaje zestawione z jej fizyczną obecnością.

Praca konfrontuje dwa sposoby istnienia kobiety w przestrzeni — jako wizerunku i jako obecności. To, co przedstawione, może zostać oglądane, interpretowane i sprowadzone do formy. To, co fizyczne, wymyka się pełnej kontroli spojrzenia.

Tytuł „Kobiekt” łączy słowa „kobieta” i „obiekt”, wskazując na napięcie pomiędzy podmiotowością a uprzedmiotowieniem. Nie jest jednak jednoznaczną diagnozą, lecz pytaniem o granicę pomiędzy kobietą jako przedstawieniem a kobietą jako obecnością.

Instalacja wpisuje się w ideę wystawy ODCZUWANA, przesuwając uwagę z przedstawienia na obecność. To, co widzialne, staje się punktem wyjścia do doświadczenia czegoś, czego nie da się już sprowadzić do obrazu.

CIAŁO OBRAZU

Obraz został poddany procesowi tatuowania — tak, jak tatuuje się ludzkie ciało. Maszynka do tatuowania, zamiast ingerować w skórę, ingeruje w powierzchnię obrazu. Płótno staje się rodzajem skóry, a obraz — ciałem.

Tatuaż jest trwałym śladem fizycznej ingerencji, związanym z dotykiem, bólem i pamięcią. Tutaj ten gest zostaje przeniesiony z ciała na dzieło.

To odwraca tradycyjną relację pomiędzy ciałem a obrazem. To nie ciało nosi obraz. Obraz zaczyna nosić ślad ciała.

Praca przesuwa obraz z obszaru wyłącznie wizualnego w stronę doświadczenia fizycznego — od patrzenia ku odczuwaniu.

CIAŁO OBRAZU II

Obraz powstał podczas performance’u towarzyszącego wernisażowi wystawy ODCZUWANA. Został wytatuowany przez tatuatora na oczach publiczności — tak, jak tatuuje się ludzkie ciało.

To nie ciało nosi obraz. Obraz zaczyna nosić ślad ciała.

manifest:

ODCZUWANA

Nie ciało.

Nie akt.

Nie symbol.

Ciało jest punktem wyjścia, nie tematem. Interesuje mnie to, co poprzez nie i poza nim staje się odczuwalne — emocje, siła, energia i to, czego nie można zobaczyć ani łatwo nazwać.

Kobiecość jest moim naturalnym językiem mówienia o tym, co wewnętrzne. Nie próbuję jej definiować. Interesuje mnie jej różnorodność i emanacja — to, co każda z nas nosi w sobie i wnosi w przestrzeń.

Dlatego moje postacie nie są portretami. Są konturem, napięciem, śladem obecności pomiędzy blokami koloru. To, co zewnętrzne, ustępuje temu, co niewidzialne.

Interesuje mnie moment pomiędzy — pomiędzy tym, co widzą oczy, a tym, co zaczynamy odczuwać.

Nie chcę, żeby moje obrazy tylko były widziane.

Chcę, żeby były odczuwane.