Koncert symfoniczny: M. von Weber, Mendelssohn, Elgar

SALA KONCERTOWA FILHARMONII PODKARPACKIEJORKIESTRA SYMFONICZNA FILHARMONII PODKARPACKIEJ PIOTR WACŁAWIK – dyrygentPIOTR PŁAWNER – skrzypceW programie:K. M. von Weber – Uwertura do opery OberonF. Mendelssohn – Koncert skrzypcowy e – moll op. 64E. Elgar – Wariacje na temat własny „Enigma” op. 36Koncert rozpocznie baśniowa Uwertura do opery ”Oberon” (1825) Carla Marii von Webera (1786–1826) – jedno z ostatnich dzieł w dorobku kompozytora, ukończonego na krótko przed jego śmiercią. Uwertura jest znakomitym odzwierciedleniem niezwykle barwnego świata przedstawionego w operze, w której bogactwo wydarzeń i zmienność nastrojów stają się podstawą muzycznej narracji. Podczas koncertu „zobaczymy” więc świat elfów i rycerzy, egzotykę Orientu oraz pełne energii tańce. Warto wspomnieć, że Uwertura do Oberona stała się inspiracją dla Mendelssohnowskiej Uwertury do Snu nocy letniej, powstałej zaledwie rok później.Felix Mendelssohn Bartholdy (1809–1847) ukończył Koncert skrzypcowy e-moll op. 64 w 1844 roku. Dzieło bez wątpienia należy do ścisłego kanonu najważniejszych utworów tego gatunku w literaturze skrzypcowej. Koncert rozpoczyna wejście skrzypiec solo, a nie ekspozycja orkiestry – rozwiązanie w tamtym czasie wciąż niestandardowe, choć coraz częściej stosowane. Śpiewny temat nadaje pierwszej części melancholijny i liryczny charakter, nie brakuje również fragmentów burzliwych i pełnych ekspresji.Część druga przywodzi na myśl poemat miłosny, w którym zakochany młodzieniec wyznaje uczucia swojej ukochanej. Słusznie zresztą kojarzy się tę część z Pieśniami bez słów Mendelssohna. Finałowe Rondo zachwyca lekkością i żywiołowością, przywołując na myśl Uwerturę do Snu nocy letniej. Wirtuozowski finał stanowi efektowne zwieńczenie partii solowej, pełnej wymagających i popisowych fragmentów.Wariacje na temat własny „Enigma” op. 36 Edwarda Elgara (1857–1934) zabrzmią jako ostatnia pozycja programu. Zagadkowy tytuł dzieła znajduje odzwierciedlenie w jego pełnej tajemnic warstwie muzycznej. Już sam temat główny kryje w sobie zagadkę – według słów kompozytora zawiera bowiem jeszcze jedną, ukrytą melodię. Tajemnica nie została rozwiązana, przypuszcza się jednak, iż chodzi o popularną szkocką pieśń ludową Should old acquaintance be forgot.. Elgar zadedykował dzieło swoim przyjaciołom, a każda z wariacji stanowi muzyczny szkic jednej z osób z jego najbliższego otoczenia. Wśród sportretowanych znaleźli się m.in. żona kompozytora Alice, jego przyjaciel i wydawca August Jaeger, a w ostatniej wariacji – sam Elgar.