Frequency in Motion. Hiroko Komiya & Chris H. Lynn

„Frequency In Motion” to audiowizualny performans łączący taniec butoh, ruchomy obraz oraz dźwięk na żywo bez konkretnej struktury narracyjnej. Fragmenty krajobrazów wyłaniają się dzięki projekcjom filmów na taśmie Super 8 oraz video cyfrowego. Warstwę dźwiękową tworzą improwizacje na żywo, nagrania terenowe, poezja i głosy. Poprzez swoją symboliczną i sugestywną obecność – wyrażaną ruchem, cieniem i bezruchem – tancerze butoh eksplorują przestrzeń, wchodząc w interakcję z obrazem, dźwiękiem i muzyką. Dzieło, które wyewoluowało z procesu tworzenia ścieżki dźwiękowej, w sposób organiczny łączy ruchomy obraz, taniec butō, przestrzeń sceniczną oraz muzykę na żywo, przekształcając samą przestrzeń występu w rezonujący organizm. Każdy widz tworzy swoje unikalne doświadczenie na styku percepcji, pamięci i obecności.

Kompozycja wizualna opiera się na fakturze taśmy Super 8, przeplatanej wydłużonymi momentami czerni, które działają niczym mrugnięcia okiem w czasie. Szeroki kadr, zarejestrowany cyfrowo z jednego, stałego punktu widzenia, zaprasza odbiorców nie do roli obserwatorów, lecz uczestników obecnych wewnątrz ukazanego krajobrazu.

W przyćmionym świetle powolna obecność tancerzy przed ekranem nie stanowi odwzorowania konkretnych postaci. Ich ciała pełnią funkcję pośredników, odzwierciedlając osobiste wspomnienia i odczucia widzów. W spektaklu występuje mistrz butō Atsushi Takenouchi, który prezentuje styl *Jinen Butoh* na całym świecie wchodząc w relację z pamięcią wpisaną w różnorodne miejsca i krajobrazy. Towarzyszą mu tancerze butō – Anita Zdrojewska i Krzysztof Jerzak. Dzięki ich obecności, taniec nie jawi się jako sztywna choreografia, lecz jako zjawisko wynikające z warunków samej przestrzeni.

Warstwowa struktura pejzażu dźwiękowego łączy nagrania terenowe (miejskie i przyrodnicze), odczyty tekstów oceanograficznych, wypowiedzi na temat ruchu ciał niebieskich i czasu, nagrania wierszy o „ciszy” recytowanych w wielu językach oraz minimalistyczny występ muzyczny na żywo. Dźwięki otoczenia, język i cisza przenikają się, zacierając granicę między tym, co słyszalne, a tym, co niesłyszalne, podczas gdy cała przestrzeń stopniowo przekształca się w oddychający organizm.