Wernisaż wystawy: Miło się roz/Poznać!

Wystawa prac Kamila Jaczyńskiego, którego twórczość wyróżnia się charakterystycznym, ekspresyjnym stylem. Będzie też okazja, by nie tylko zobaczyć jego prace, ale również samemu spróbować swoich sił podczas warsztatów!

O wystawie:

Przywykliśmy wierzyć, że pod warstwami społecznych ról, oczekiwań i wyuczonych zachowań kryje się nasze prawdziwe „ja”. Że wystarczy odrzucić to, co narzucone, aby odkryć, kim naprawdę jesteśmy. Ale co, jeśli po zdjęciu maski nie odnajdziemy żadnej twarzy? Jeśli to właśnie maska sprawiała, że wiedzieliśmy, kim jesteśmy? Od najmłodszych lat uczymy się istnieć wśród innych, przejmując ich gesty, pragnienia i sposoby budowania relacji. Z czasem zapożyczone zachowania stają się częścią naszej tożsamości, a maski, które pomagały nam odnaleźć się w świecie, zaczynają wyznaczać sposób jego doświadczania. Być może więc maska nie tylko ukrywa nasze oblicze, ale również nadaje mu kształt.

Wezwanie do jej zrzucenia przestaje wówczas być jednoznaczną obietnicą wolności. Pozbawieni znajomych ról, stajemy wobec pytań: czego właściwie chcę, co czuję, czy potrafię podejmować decyzje bez odwoływania się do oczekiwań innych? A jeśli nie potrafię, to czy bez maski nadal rozpoznaję siebie? Punktem wyjścia wystawy „Miło się roz/Poznać!” jest ten właśnie paradoks: maska jako symbol ukrywania tożsamości, a zarazem narzędzie jej tworzenia. W pracach Kamila „Jakuzy” Jaczyńskiego granica między tym, co własne, a tym, co przejęte, pozostaje niepewna, podobnie jak tożsamość przedstawianych twarzy tak zniekształconych, jak i wielowarstwowych, czasem niemal pozbawionych indywidualnych cech. Na ekspozycję składają się stalowe maski powstałe we współpracy z metaloplastykiem Jerzym Pachem, trójwymiarowe formy z tektury falistej i obrazy na płótnie.

Jaczyński łączy intensywne kolory, dynamiczne gesty i surowe faktury z kolażem, asamblażem oraz materiałami z odzysku. W jego neoekspresyjnym języku obecne są odniesienia do art brut i malarstwa Jeana-Michela Basquiata, Karela Appela, Georga Baselitza czy Andrzeja Cisowskiego. Stal nadaje masce trwałość, tektura ujawnia jej kruchość, a malarska deformacja odpowiada zmienności ludzkiego oblicza. W każdej z tych form można dostrzec inny sposób budowania tożsamości, zależnej zarówno od własnych doświadczeń, jak i od relacji z otoczeniem.

„Miło się roz/Poznać!” dotyczy również naszego stosunku do masek, które zakładamy świadomie lub przyjmujemy niepostrzeżenie, aż zaczynamy uważać je za swoją twarz. Ich odrzucenie nie musi prowadzić do lepszego poznania siebie. Niektóre chronią nas przed światem, inne pozwalają w nim uczestniczyć, a bez jeszcze innych tracimy poczucie tego, kim jesteśmy.

Bo co, jeśli po zdjęciu wszystkich masek nie spotkamy wreszcie samych siebie, lecz kogoś, kogo zupełnie nie znamy?

(tekst gospodyni domu - Viki)