Wernisaż: Stanisław Baj. Szczelina, dla M...

Już po raz czwarty Galeria aTAK wchodzi ze Stanisławem Bajem do Bugu, do jego ukochanej rzeki. Artysta bije jej malarskie pokłony od dziesiątków lat. „Bugosławiony" jej nurtem okazuje rzece animistyczną wierność i po korę. Baj zbratał się z tą rzeką, jej koryto i dopływy wrosły w jego artystyczny krwiobieg, z którego czerpie twórczą energię, życiową mądrość, siłę i nadzieję.

W świecie starożytnym ważne rzeki były personifikowane przez muskularne męskie postacie o falistych brodach. Gdyby Stanisław Baj taką zapuścił, można by go śmiało pomieścić w panteonie bóstw rzecznych, wpisać w ich wodny poczet: on, profesor warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych, on, oracz rzecznego nurtu powinien w ich gronie zająć poczesne miejsce.

Obrazy Bugu malowane przez Stanisława Baja spowija aura odwiecznego przemijania, wpisują się one w metaforykę antycznego mitu rzeki jako drogi łączącej świat życia i śmierci: źródła i ujścia. Życie i śmierć jawią się na płótnach artysty kolorami: od chłodnych czerni, magicznych błękitów, głębokich zieleni, po gorące czerwienie. Barwne, cykliczne przemijanie. Malarskie pory roku i dnia. „Rzeka-zadumy" Baja płynie, płynie, płynie.

Jej zmysłowy, cielesny, masywny nurt Baj przekierowuje w stronę abstrakcyjnych, malarskich działań, tworzy intymny, a mimo to dostępny również innym akwen, w którym wyczarowane pędzlem światło ułatwia oczom śledzenie bliższych i dalszych planów. Trzeba czasu aby wzrok oswoił się, przywykł do Bajowych głębin, mrocznych i tajemniczych.

Artysta odsłania przed nami ciemne harmonie wodnych sfer, swe obrazy przenosi w obszar idei, symboli, znaków (szczelina). W tej metaforyce artystycznego spojrzenia Bug nie zatraca mimo wszystko swego biegu, swego miejsca na ziemi. Dla malarza ta rzeka pozostaje zawsze Domem, jest Miłością.

Bug płynie, płynie i płynie, a wraz z nim płyniemy my, płyną obrazy-lustra.

Zachęcam do zapoznania się z obecną wystawą, a przy okazji do przejścia jej „Szczeliną" do poprzednich, do obrazów sprzed lat, do cofnięcia się (?) w czasie.

Jerzy Wojciechowski

Kurator Galerii aTAK