WAJNBERG: IRONIA I DRAMAT
piątek, 5 marca 2027, 19:00–21:00 · Sala koncertowa
- Kiedy
- piątek, 5 marca 2027, 19:00–21:00
- Gdzie
- Sala koncertowaul. Krakowska 24, Opole, opolskie, 45-075, Poland, Opole
W skrócie
Program łączy „Leonorę III” Beethovena, Koncert na trąbkę i orkiestrę Mieczysława Wajnberga oraz III Symfonię Brahmsa. Orkiestrę Filharmonii Opolskiej poprowadzi Jerzy Salwarowski, a partię solową wykona trębacz Damian Kurek.
Pełny opisWarto wiedzieć
- Bez znajomości polskiego
- tak
W programie
- Ludwig van Beethoven – „Leonora III”, uwertura op. 72b
- Mieczysław Wajnberg – Koncert na trąbkę i orkiestrę op. 94
- Johannes Brahms – III Symfonia F-dur op. 90
Orkiestra Filharmonii Opolskiej Damian Kurek – trąbka Jerzy Salwarowski – dyrygent
W programie: Ludwig van Beethoven – Leonora III – uwertura op. 72b [13'] Mieczysław Wajnberg – Koncert na trąbkę i orkiestrę op. 94 [25’] Johannes Brahms – III Symfonia F-dur op. 90 [35']
Leonora III Ludwiga van Beethovena nie jest zwyczajną, ani – jak wskazuje numeracja – jedyną uwerturą do opery, choć kompozytor w swoim dorobku posiada tylko jedno dzieło operowe. Historia uwertury Leonora jest równie fascynująca, co sama fabuła libretta. Powstała ona faktycznie jako trzecia z kolei wersja uwertury do opery Fidelio. Choć przez wielu uważana jest za najwybitniejszą z łącznie czterech wersji, sam Beethoven odradzał jej wykonania na otwarcie opery. Zarówno jej znamienitość, jak i problem wynikają z jej budowy, która odróżnia ją od typowego operowego wstępu. Leonora III w mistrzowski sposób przedstawia fabułę całego dzieła – od wtrącenia Florestano do więzienia, przez plan Leonory, aż do bohaterskiej interwencji Fidelia i ujawnienia jego sekretu. Uwertura opowiada tę historię tak trafnie, że słuchacz niemalże przeżywa samo wprowadzenie do opery, jak samą operę. Z tego właśnie względu Beethoven odradzał wykonywanie tej właśnie wersji. Nie chciał zdradzać publiczności, co wydarzy się na scenie.
Twórczość Mieczysława Wajnberga można by opisać na kanwie muzycznej groteski spowitej ciężką, głęboką emocjonalnością. W jego kompozycjach doszukiwać się można pewnego podobieństwa do dzieł Szostakowicza, choć nie sposób nazwać ich jedynie stylistyczną kopią. Obaj kompozytorzy, których nota bene łączyła głęboka przyjaźń, rozumieli język muzyczny w podobny sposób – jako nasycony tragizmem, emocjami, a czasem nawet absurdem. Dla Wajnberga muzyka była narzędziem do przekazywania treści, których nie można wypowiedzieć wprost. Jego Koncert na trąbkę i orkiestrę przedstawia rzeczywistość jakby odbitą w krzywym zwierciadle. Trąbka, kojarząca się z triumfalną fanfarą, przedstawia pozornie zabawne muzyczne tematy, unoszące się nad przepaścią wypełnioną niepokojem i samotnością. Pod tą pozornie abstrakcyjną formą można dostrzec doświadczenie człowieka, którego życie usłane było tragediami. To właśnie ten kontekst nadaje twórczości Wajnberga swoisty emocjonalny ciężar.
III Symfonia Johannesa Brahmsa to nie tylko utwór orkiestrowy; to manifest artystyczny, stawiający na piedestale wartości, które kompozytor uważał w muzyce za nadrzędne. Kontekst historyczny powstawania niniejszego dzieła przypada na okres „Wojny Romantyków” – rozłamu środowiska muzycznego drugiej połowy XIX wieku. Spór toczył się o kierunek rozwoju sztuki kompozytorskiej. Zasadniczym stało się pytanie, czy muzyka powinna zmierzać w kierunku zmian i nowości, czy raczej należy doskonalić formy muzyki absolutnej. Przedstawiciele środowiska nowoniemieckiego podkreślali istotę rozwoju nowych form muzyki programowej – opisującej treści pozamuzyczne, głównie literackie. Z tego względu powstał chociażby poemat symfoniczny, którego twórcą jest Ferenc Liszt – przedstawiciel tej szkoły. Z drugiej strony sporu stali konserwatyści, broniący istoty muzyki absolutnej – twórczości instrumentalnej mającej wartość samą w sobie, która nie wymaga dodatkowych treści. Ich zdaniem muzyka powinna istnieć jako sztuka najwyższa, a nie jako medium służące jedynie do przedstawienia pewnych treści. Brahms napisał swoją III Symfonię jako próbę udowodnienia tej teorii. Dzieło miało wzbudzać emocje w odbiorcy, nie potrzebując do tego żadnych pozamuzycznych treści
Damian Kurek – trąbka
Doktor sztuki. Naukę gry na trąbce rozpoczął w wieku ośmiu lat w Państwowej Szkole Muzycznej I stopnia im. Fryderyka Chopina w Opolu pod kierunkiem Piotra Waloszczyka. Ukończył studia z wyróżnieniem w klasie trąbki profesora Romana Grynia oraz w klasie trąbki naturalnej profesora Johanna Plietzscha w Akademii Muzycznej im. I.J. Paderewskiego w Poznaniu. Studiował również w klasie trąbki profesora Gabriele Cassone w Konserwatorium Muzycznym w Nowarze
Twórcy
Ten tydzień w Opolu
CHWILA DLA UMYSŁU - spotkania dla dorosłych i seniorówFilia nr 5, Opole
UNIversum – Biblioteka zaprasza, Uniwersytet inspirujeBiblioteka Główna – Sala konferencyjna, OpoleTwój punkt widzenia. Warsztaty z komunikacji medialnej dla młodych autorówCentrum Dokumentacyjno-Wystawiennicze Niemców w Polsce, OpoleŹródło: Filharmonia Opolska, dane pobrane . Szczegóły mogą się zmienić, sprawdź je u organizatora.
Też w: Sala koncertowa
W pobliżu w najbliższych dniach
10 Tenorów – 10 głosów - jedna scenaTeatr im. Jana Kochanowskiego, Opole
Słucham – Czytam – TworzęOddział Dziecięco-Młodzieżowy, Opole
FANTASTYCZNY KLUB DYSKUSYJNY czyli Dyskusyjny Klub Miłośników FantastykiBiblioteka Główna – III piętro, Opole
Jesteś tym, co jesz – spotkanie o zdrowym odżywianiuUrban Lab Opole, Opole