Tomasz Akusz. Obrazy

Czytając tytuły obrazów Tomasza Akusza, zostajemy natychmiast wprowadzeni w świat zmysłów i tajemnych znaków.

Tomasz Akusz, absolwent Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych, obecnie Uniwersytet Artystyczny im. Magdaleny Abakanowicz w Poznaniu. Działania artystyczne Tomasza Akusza obejmują: malarstwo, rzeźbę, ceramikę, instalację performatywną, pisanie scenariuszy i aktorstwo teatralne.

W kilku ostatnich latach, malarstwo szczególnie młodych autorów, przyzwyczaiło widzów do przejrzystego i dosłownego obrazu, zredukowanego do hasłowo określonego tematu.

W malarstwie Tomasza Akusza otrzymujemy to, czym można scharakteryzować dobrą sztukę: znakomity warsztat, swobodę gestów, odważne, wręcz brawurowe stosowanie kolorów oraz tajemnicę wypowiedzi.

Obrazy Akusza oscylują na granicy figuracji i abstrakcjonizmu niegeometrycznego. Zdecydowane kolory nakładane na płótno, zamaszyste gesty, przysłaniające osoby lub rzeczy, tworzą nieoczywistą opowieść, ukrytą w znaczeniu kolorów i symbolach przedmiotów.

Emblematycznym wręcz kolorem jest czerwień, którą odczytuję jako pasję, ale też bunt i determinację przed ograniczeniami fizycznymi, społecznymi, a może nawet duchowymi. Jej odcienie mniej lub bardziej krwiste krzyczą z wściekłością, nie ujawniając w obrazie tematu ani sprawy. Energię i ruch niwelują biele oraz błękity, sugerując spokój i ukojenie. Figury, przyobleczone w kolory, zasłaniają zamaszyste gesty linii, horyzontalnych bądź wertykalnych, zawiłych i pokrętnych, bez końca, ale i bez widocznego początku. Wiją się wokół postaci jak myśli po orbicie wszechświata. Te spowite w linie figury to często wizerunki kobiet, ukrywających twarz, ułożenie rąk czy tułów. Kobieca sylwetka jest tak często obecna w obrazach Akusza, że nawet strach na przysłowiowe wróble w obrazie Strachy przypomina postać kobiety.

W twórczości wizualnej Akusza niebagatelną rolę odgrywają symboliczne przedmioty. Bywają nimi krzesła bądź wieszaki. Mniejsze znaczenie ma tu kolor, do działania wkraczają emocje. W obrazach Sny to wieszak służy do odwieszenia, do postawienia bariery, do odepchnięcia i odejścia. To ten kawałek najprawdopodobniej drewna lub tworzywa, zawieszony na haku, sugeruje przeanalizowanie nagromadzonego zła. Maski postaci, pozbawione mimiki, z zarysowanymi, niemymi ustami im bliżej znajdują się wieszaka, tym bardziej ich wizerunki łagodnieją. W formie rozlewania farby albo zadraśnięcia powierzchni Akusz ukrywa zagadkę. Kto ją odgadnie, ten ma pole do pokonania kolejnego stopnia wtajemniczenia.

Tomasz Akusz obrazom nadaje tytuły. Stanowią one tylko wstęp do zastanowienia się nad ich znaczeniem dla ograniczonego ramą wycinka płótna.

Obcowanie ze sztuką Tomasza Akusza nie pozostawia wątpliwości, że jest to twórczość bardzo osobista, niekiedy całkowicie intymna. Czerpiąc z awangardy plastycznej dwudziestego wieku, doskonali swój własny, rozpoznawalny styl, co czyni go wyjątkowym Artystą.

Kurator: Agnieszka Niedźwiecka