Orfeo ed Euridice (Orfeusz i Eurydyka) – Christoph Willibald Gluck

Teatr Warszawskiej Opery Kameralnej   Christoph Willibald Gluck Orfeo ed Euridice Azione teatralne per musica w trzech aktach (wersja wiedeńska 1762 r.) w oryginalnej wersji językowej Libretto | Ranieri de’ Calzabigi   REALIZATORZY:Kierownictwo muzyczne | Stefan Plewniak Reżyseria | Magdalena PiekorzScenografia i kostiumy | Katarzyna Sobańska, Marcel SławińskiChoreografia | Jakub LewandowskiReżyseria świateł | Paweł MurlikMultimedia | Hektor Werios

  OBSADA:Orfeo | Artur JandaEuridice | Maria OlenderAmor | Teresa Marut   Zespół Wokalny Warszawskiej Opery Kameralnej Kierownik Zespołu Wokalnego – Alexander Ebert Orkiestra Instrumentów Dawnych Warszawskiej Opery KameralnejMusicae Antiquae Collegium Varsoviense (MACV) DyrygentAlessandro De Marchi

Od reżysera Orfeusz i Eurydyka Christopha Willibalda Glucka to jeden z najpiękniejszych utworów muzyki klasycznej opowiadający o miłości wystawionej na wielką próbę. Orfeusz po śmierci Eurydyki dostaje szansę, by zstąpić do piekieł i przywrócić ukochaną żonę do świata żywych. Warunkiem jest jednak to, że podczas wędrówki ani razu na nią nie spojrzy. Zadanie to stawia przed nim Amor, pośrednik Jowisza. Orfeusz podejmuje próbę i schodzi do Hadesu, poskramiając śpiewem piekielne Furie. Przepowiednia Amora o spotkaniu z ukochaną spełnia się. Przed nimi już tylko droga powrotna, która okaże się większym wyzwaniem, niżby można przypuszczać. Naszym pomysłem na realizację dzieła Glucka było stworzenie wielowymiarowego spektaklu taneczno-muzycznego, który łączyć będzie klasyczną i współczesną formę wypowiedzi. Żeby oddać archetypiczny charakter utworu (utrwalonego przez tradycję mitu) w warstwie scenograficznej i kostiumowej nawiązaliśmy do antyku. Orfeusz i Eurydyka pojawią się na scenie jako posągi, które mają swoich odpowiedników wśród tancerzy (alter ego). Ci wyrażają ich emocje zamrożone przez przedwczesne rozstanie małżonków. Wraz z rozwojem akcji, ich postaci stają się coraz bardziej ludzkie, a kulminacyjne spotkanie Orfeusza i Eurydyki pokazuje, że jeśli chodzi o historię ludzkości w kwestii relacji poza kontekstem i czasem historycznym, nic się właściwie nie zmieniło. Magdalena Piekorz

S7R00892S7R00754S7R00205S7R00512S7R00002S7R00337S7R00544S7R00268S7R00074S7R00429S7R00743S7R00140S7R00094S7R00308S7R00168S7R00440S7R00043S7R00025S7R00329S7R00275S7R00654S7R00807S7R00361S7R00858S7R00951S7R02101S7R01035S7R00971S7R01021S7R01079S7R01146S7R01157-2S7R01319S7R01531S7R01244S7R01569S7R01516S7R01826S7R01637S7R01350S7R01413S7R01360S7R01171-2S7R01803S7R01760S7R01179S7R02013S7R02028S7R04609S7R05593S7R05522S7R04705S7R05426S7R04679S7R04742S7R04782S7R04771S7R04756S7R04675S7R04856S7R04842S7R05290S7R05341S7R04961S7R04927S7R05053S7R04898S7R04905S7R05406S7R02117S7R05175S7R04712S7R05691S7R05655S7R05666S7R05734S7R05737S7R05748S7R05766S7R05825S7R05867

Począwszy od swej premiery 5 października 1762 roku na deskach wiedeńskiego Burgtheater Orfeusz i Eurydyka udanie kroczy przez kolejne sceny operowe świata, podbijając serca melomanów. Polska premiera miała miejsce czternaście lat po prapremierze (1776 rok) i dwa lata po wystawieniu paryskim, które pokazało światu nową wersję dzieła. Wspomniane novum polegało na odejściu od angażowania do głównej partii kastrata, a powierzenie jej zgodnie z ówczesną modą tenorowi. O popularności i ponadczasowym pięknie dzieła świadczy fakt, że doczekało się ono znakomitej adaptacji ręką samego Hectora Berlioza, który doprowadził do powstania nowej, włoskojęzycznej wersji, która podbiła czołowe sceny Włoch (z La Scalą włącznie), a prowadzona przez dyrygenta Arturo Toscaniniego, zachwyciła melomanów nowojorskiej Metropolitan Opera. Prowadząc Orfeusza i Eurydykę za pulpitem dyrygenckim stawali tacy giganci kapelmistrzowskiego fachu, jak: Bruno Walter, Pierre Monteux i Wilhelm Furtwängler. Dzieło z czasem w imię osiągnięcia realizmu scenicznego doczekało się kolejnej nowej wersji, w której główna partia męska została dedykowana barytonowi. Ta mnogość u