Na światłoczułej powiek błonie

Po człowieku pozostają rzeczy. Przedmioty codziennego użytku, narzędzia, drobiazgi gromadzone przez lata. Ich znaczenie często wykracza poza pierwotne przeznaczenie. Stają się śladami obecności, nośnikami wspomnień, częścią osobistej historii.

Wystawa Kai Gadomskiej wyrasta z doświadczenia straty i spotkania z przedmiotami pozostawionymi przez ojca, który przez całe życie zajmował się tworzeniem makiet architektonicznych. Artystka sięga po nie raz jeszcze, przygląda się im i utrwala ich obrazy w technice cyjanotypii. Następnie tnie odbitki na fragmenty, zestawia je i zszywa, tworząc kompozycje na tkaninie. Rozpoznawalne kształty stopniowo ustępują miejsca plamom, rytmom i niepełnym obrazom.

Powstałe prace przypominają sposób, w jaki działa pamięć. Nie zachowuje wszystkiego, wybiera szczegóły, nakłada na siebie obrazy i wrażenia. Z przedmiotów pozostają fragmenty, z przeszłości jej niepełny zapis.

Tytuł wystawy pochodzi z rodzinnego powiedzenia, przekazywanego z pokolenia na pokolenie. „Na światłoczułej powiek błonie” oznacza uważne patrzenie i zapamiętywanie. Nie tylko tego, co widzialne, lecz także wrażeń, skojarzeń i uczuć, które pozostają w nas, kiedy rzeczy i ludzie odchodzą.

Błękit cyjanotypii staje się tu przestrzenią pamięci, a praca z materiałem sposobem na przedłużenie kontaktu z tym, co zostało. To opowieść o żałobie i próbie zachowania śladów, które z czasem tracą swoją materialną postać, ale niekoniecznie swoje znaczenie.