Morgue polonaise // Filip Pawlak, Mariusz Gołosz

albo siedem polskich płyt nagrobnych, ale bez podpisu Wspólnota potrzebuje swoich umarłych, aby przywiązać się do ziemi. Znajdujemy ich w różnych miejscach: na cmentarzach, w nazwach ulic, podręcznikach historii czy w serialach kostiumowych albo jako patronów szkół. Polsko brzmiące nazwisko na zagranicznym nagrobku przykuwa nasz wzrok: kolejny dowód potwierdzający istnienie kraju. Czujemy z nimi więź mówiąc tym samym językiem, ale też mając podobne ciała z jednolitym kolorem skóry i porównywalną anatomią. A co z tymi, którzy odstają od tej normy? Czy jeśli nie widzimy ich po śmierci, możemy być pewni, że kiedykolwiek żyli? Morgue Polonaise to przewrotna opowieść o cmentarzu ze snów, gdzie obok Chopina, Mickiewicza i innych wielkich rodaków, spoczywają osoby z niepełnosprawnościami, o których nigdy nie usłyszymy w szkołach, a którym za życia odbierano sprawczość i godność. Przedstawimy wam historię sławnego Zbigniewa Religi, który przeniósł serce z dłoni do miejsca, w którym zazwyczaj jest serce, ale opowiedzianą z perspektywy ciotki Gabrieli. Wcielając się w rolę niepełnosprawnej, włożymy wszystkie wysiłki, by odtworzyć sukces artystyczny Dawida Ogrodnika z filmu „Chce się żyć”. Zapraszamy do polskiego oddziału La Morgue de Paris z brakiem podjazdu dla osób z niepełnosprawnościami! Prosty opis spektaklu: „Morgue polonaise” to spektakl teatralny o pamięci i zapominaniu. W szkołach uczymy się o wielu ważnych Polakach, ale rzadko mówi się o osobach z niepełnosprawnościami. One również miały wpływ na historię. W filmach i sztuce funkcjonują stereotypy na temat osób z niepełnosprawnościami, które są krzywdzące. Na co dzień nieświadomie wykluczamy osoby z niepełnosprawnościami. Wiele miejsc nie jest dostępnych dla osób z niepełnosprawnościami. (Mój) pierwszy spektakl o niepełnosprawności, w którym nie zagra Dawid Ogrodnik, Anna Dymna ani Filip Pawlak. Reżyseria: Filip Pawlak Scenariusz, dramaturgia: Mariusz Gołosz Scenografia: Jędrzej Hechłacz Muzyka: Avtomat Wykonanie: Katarzyna Janek, Konrad Marek Cichoń Udział gościnny: Babcia, Vron Materiały video: Anu Czerwiński Kostiumy: Ewa Zonik Realizacja dźwięku: Maciej Frycz Realizacja światła: Jacek Broda Komunikacja i promocja: Aleksandra Puk, Olga Kwoczak, Aleksandra Kruszyk, Aleksandra Kubik Produkcja wykonawcza: Aleksandra Puk Identyfikacja graficzna: Kornelia Nowak Teaser: Jędrzej Guzik Premiera: 28 listopada 2025 Pokazy: 9, 10 października 2026, Studio Scena Robocza, ul. Wroniecka 6 Produkcja: Scena Robocza, Studio Pawlak https://www.youtube.com/watch?v=qmslemgYoZ8 RECENZJE Spektakl (...) ma chyba pełnić funkcję zbliżoną do paryskiej ekspozycji umarłych: dotyka licznych tabu – tematów, których nie lubimy i nie chcemy poruszać. Obok śmierci mamy tu przede wszystkim niepełnosprawność, ale też między innymi starość i bezwstydną obojętność wobec tych, których bestialsko zamordowano (ale oni już nie żyją, a tu i teraz żyć jakoś trzeba). Ważne jest, że owe trudne tematy podane są tutaj w sposób, zdawałoby się, lekki, niezobowiązujący, przesycony nawet cienką ironią i autoironią. Juliusz Tyszka "Odgłosy z polskiej kostnicy" BIO Filip Pawlak Mariusz Gołosz Jędrzej Hechłacz Avtomat Katarzyna Janek Konrad Marek Cichoń Babcia Vron Anu Czerwiński Ewa Zonik Filip Pawlak Filip Pawlak – twórca teatralny, samorzecznik artystów z niepełnosprawnościami, niezależny kurator i producent. Absolwent Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach, Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu oraz Akademii Teatralnej w Malmö. Od 2025 roku doktorant Katowickiej Szkoły Filmowej im. Krzysztofa Kieślowskiego oraz członek zespołu współtworzonego nowo powstający w Warszawie Pawilon tańca i innych sztuk performatywnych. Zaangażowany w międzynarodowy projekt Europe Beyond Access jako ambasador i ekspert. Wraz z Łukaszem Rondudą autor multidyscyplinarnego projektu „Freak show” realizowanego m.in. w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie oraz jako pełnometrażowy film dokument