Judyta triumfująca / Antonio Vivaldi

KUP BILET

  Teatr Warszawskiej Opery Kameralnej

Antonio Vivaldi Judyta triumfująca zwycięska nad barbarzyńcami Holofernesa

Libretto | Giacomo Cassetti   Realizatorzy Reżyseria i inscenizacja | Maria Sartova Kierownictwo muzyczne | Hugo Reyne Scenografia i projekt animacji | Damian Styrna Kostiumy | Anna Chadaj Choreografia | Emil Wesołowski Reżyseria światła | Paulina Góral Multimedia | Eliasz Styrna

Obsada

Judyta | Aleksandra Opała Holofernes | Michal Marchold Vagaus | Małgorzata Panek Abra | Joanna Moskowicz Ozias | Jadwiga Postrożna

Tancerze Patryk Rybarski, Anna Pacocha, Zyta Bujacz-Dziel, Sebastian Piotrowicz, Natalia Jóźwiak, Katarzyna Gocał, Jakub Jóźwiak, Dominik Skorek  

Zespół Wokalny Warszawskiej Opery Kameralnej Kierownik Zespołu Wokalnego | Alexander Ebert   Orkiestra Instrumentów Dawnych Warszawskiej Opery Kameralnej Musicae Antiquae Collegium Varsoviense (MACV) Dyrygent | Christopher Moulds  

A1_08400A1_08432A1_08444A1_08465A1_08493A1_08789A1_08874A1_08951A1_09110A1_09203A1_09263A1_09381A1_09543A1_09781A1_09811

Wojska asyryjskie oblegają izraelską Betulię. Miasto dzielnie się broni, choć jego upadek wydaje się nieunikniony. Judyta – piękna żydowska wdowa – przedostaje się do obozu wroga. Uwodzi Holofernesa – dowódcę wojsk najeźdźcy i, gdy ten zasypia, ucina mu głowę. Wróg zostaje upokorzony i pokonany! Gdy w 1716 r. kompozytor Antonio Vivaldi przystępował do muzycznego zilustrowania historii nieustraszonej Judyty, Republika Wenecka pozostawała w stanie wojny, broniąc się przeciwko przeważającym siłom Imperium Osmańskiego. W swoim oratorium w metaforycznym ujęciu kompozytor odniósł się do sytuacji walczącej Serenissimy: pod postacią biblijnej Judyty ukrył Republikę Wenecką, zaś Holofernes uosabiać miał słabnących Turków. Gatunek oratorium Vivaldi wybrał nie bez powodu – bogata instrumentacja właściwa temu gatunkowi muzycznemu pozwalała na zaprezentowanie wybitnych umiejętności Ospedale della Pietà, dziewczęcej orkiestry, którą kompozytor się opiekował. Jako utalentowany twórca oper, Vivaldi sprawnie wykorzystał przy tym potencjał narracyjny ukryty w historii nieustraszonej kobiety. W efekcie Judyta triumfująca łączy bogatą instrumentację z żywą narracją o amplitudzie doznań właściwej operze.     Spektakl jest doskonały muzycznie i scenicznie, to kolejna udana produkcja Warszawskiej Opery Kameralnej, która po raz pierwszy w Polsce wystawiła to oratorium scenicznie. Doskonale zabrzmiała Orkiestra Instrumentów Dawnych Warszawskiej Opery Kameralnej MACV pod batutą Hugo Reyne, belgijskiego dyrygenta i muzykologa, specjalizującego się głównie w muzyce dawnej. Były wielkie kulminacje, szczególnie w scenach scenicznego napięcia, ale też momenty lirycznej rozpaczy w niezdecydowaniu Judyty […] Wspaniałą odtwórczynią roli tytułowej była Aleksandra Opała, z ciemnym pięknym mezzosopranem, jedwabiście operującym mrokiem i rozpaczą, o mięsistym i dobrze ustawionym rejestrze piersiowym. Piękno jadowitej koloratury i swobodę wokalną zaprezentowała Joanna Moskowicz w roli podstępnej Abry, w tej inscenizacji to ona jest tak naprawdę bohaterką tego dramatu. To ona zasłania oczy Ozjaszowi i Judycie podczas finałowej egzekucji Vagausa. Moskowicz była cudowna scenicznie, słodka, fałszywa, niezłomna i gotowa na wszystko, aby osiągnąć swój cel. To także wielka kreacja aktorska. Objawieniem była dla mnie Gruzinka Nino Jachvadze kreująca rolę Vagausa, sługi Holofernesa. W jej śpiewie była nie tylko precyzja, ale także wokalne szaleństwo, ta rola jest bardzo rozbudowana i artystka potrafiła pokazać zróżnicowanie techniki warsztatu i olśnić dramatycznym wyrazem koloratury. Tajemniczą postacią jest Ozjasz, który pojawia się w operze tylko dwa razy, to najważniejsza postać w najechanym mieście Betulia. Monumentalnie wykonała tę rolę Jadwiga Postrożna, z piękną długą frazą, rozpaczą i dramatyzmem oraz wyczuciem stylu tej muzyki. Wreszcie Holofernes – reżyserka powierzyła tę rolę mężczyźnie, w partyturze jak wiem