Jan Wydra w dialogu z mistrzami: Bruegel, Bosch, Galle, Rembrandt i

Cykliczne powroty do tradycji stanowią jeden z istotnych mechanizmów rozwoju sztuki. Powstające w I połowie XX wieku ugrupowania artystyczne sprzeciwiające się nurtom awangardowym podejmowały wątki znane z historii malarstwa sztalugowego XVI i XVII wieku. Bazując na dobrym warsztacie na wzór dawnych cechów i podejmując wątki z ikonografii sakralnej, przetwarzali tradycję w nowoczesnej formie. Wyróżniali się poglądami na sztukę – choć stawiali za wzór mistrzów, nie odtwarzali ich dokonań, lecz wnieśli nową jakość.

Wystawa w Muzeum Narodowym w Lublinie ukazywać będzie twórczość Jana Wydry, artysty działającego w czasie dwudziestolecia międzywojennego, który w swoim malarstwie czerpał z tradycji dawnych mistrzów.

Życie urodzonego w Ciecierzynie niedaleko Lublina malarza naznaczone było nieuleczalną chorobą. Uczeń Tadeusza Pruszkowskiego i członek bractwa św. Łukasza, zostawił po sobie spuściznę malarską oraz uzupełniające jego spojrzenie na sztukę listy do żony. Szeroki przekrój tematyczny twórczości Jana Wydry obejmuje portrety, alegorie, pejzaże oraz wyróżniające się swą ikonografią sceny religijne.

Wystawa opierać się będzie na zestawieniach monumentalnych kompozycji artysty z dziełami dawnych mistrzów, m.in.: Pietera Bruegela Starszego, Rembrandta van Rijn, Pietera van der Heyden, Philipa Galle i naśladowcy Hieronima Boscha. Dzieła pochodzić będą z muzeów polskich oraz zagranicznych, m.in.: Muzeum Literatury w Czechach, Narodowej Galeria w Pradze oraz Rijksmuseum i Het Noordbrabants w Holandii.

Kuratorka wystawy: Klara Sadkowska