Gu Tang Clan. X

X

Kim jest Gu-Tang Clan? To pytanie wisi w powietrzu już od dekady – od momentu, gdy na łódzkich ulicach pojawiły się pierwsze prace twórcy. Podpisywane pseudonimem szablony i paste-upy w 2016 roku działały na lokalną społeczność jak artystyczny teaser i zaproszenie do zbiorowego śledztwa. Wówczas mogliśmy snuć jedynie domysły o tym, że autor wychował się na jednym z łódzkich podwórek i „grasuje” głównie nocą. Z czasem precyzujący się charakter prac Gu-Tanga (łączący street-art z pop-artem, nowoczesnym projektowaniem graficznym, dywersją reklamową i miejską zagadką), a także narastająca liczba interwencji w obszarze miasta, coraz mocniej zaczęły angażować przypadkowych przechodniów. Sympatię lokalnych mieszkańców zdobył przede wszystkim bohater i główny motyw prac autora – niezmienny od lat „owczarek bałucki”, dla przyjaciół: Gustaw. Artysta, żonglując psią groteską, surrealizmem i konwencją realistyczną w obszarze sztuk wizualnych, zdołał wytworzyć relację międzygatunkową trwalszą od matrycy niejednego graficznego projektu. Jednak czy po dekadzie obserwacji działań Gu-Tanga możemy zaryzykować stwierdzeniem, że dziś już znamy jego charakter? Że wiemy, czy jest to szorstki obserwator miejskiego życia, a może głodny pochwał kanapowy pieszczoch?

Zanim Gu-Tang odnalazł swój własny język artystyczny, testował granice akademickich tradycji. Wędrując między uczelniami i pracowniami kontynuował serie porzuceń i nowych początków. Sytuacja ta zmieniła się w 2016 roku. Wówczas w słuchawkach autora grał klasyczny nowojorski rap-skład Wu-Tang Clan, a pod ręką kręcił się, żądny drapania za uchem, pies Gustaw. Z połączenia bitów i merdania ogonem – muzyczno-psiarskiej symbiozy – narodziła się strategia artystyczna, a właściwie kontury założeń twórczych, pseudonim Gu-Tang Clan i pierwszy szablon warczącego psa.

Wraz z rozwojem konceptu, autorskie, wycięte wzory zaczęły zastępować wlepki i plakaty pozwalające na multiplikowanie nakładów, a także unikatowe prace malarskie. Dziś, nie zamykając wcześniej eksplorowanych dróg (wciąż ceniąc tradycyjny szkic i szablon), Gu-Tang swobodnie łączy media artystyczne, kreuje hybrydowe formy wyrazu, a także kolekcje użytkowe. Ostatnio coraz częściej eksploruje przestrzeń obiektów konceptualnych i instalacji, by badać różnorodne materiały, kontekst otoczenia i zwyczajnie czerpać satysfakcję z mieszania porządków wizualnych.

Do ulubionych sfer tematycznych i wyrazowych Gu-Tanga możemy zaliczyć estetykę wschodu, inspirację mitologią czy motywami znanymi z historii sztuki i literatury. Autor dał się poznać także jako twórca, który wciąż improwizuje i reaguje na bieżące wydarzenia. Uważnie poluje na popkulturowe aluzje będące żywym komentarzem społecznym czy politycznym. Na przykład trudno uznać za zbieg okoliczności jego plakat „PieS” (pastisz logotypu partii PiS), przez pewien czas dumnie wiszący przed siedzibą Kancelarii Prezydenta RP przy ulicy Wiejskiej.

O ile plakaty artysty są lekkie w odbiorze – bazują głównie na grach słownych, sarkazmie i minimalizmie formy – o tyle wybrane prace malarskie Gu-Tanga stawiają na bardziej złożoną strukturę narracyjną. Kompozycje na płótnach zachęcają do wielowątkowego namysłu nad tym, co jest wizualizacją rzeczywistych cech czworonożnego pupila, a jakie elementy tworzą ukrytą metaforę.

W swoich pracach Gu-Tang skrupulatnie zaciera granice nie tylko między twórcą a dziełem, ale także gatunkiem ludzkim i zwierzęcym. Pies Gustaw występował już m.in. w roli papieża, Napoleona czy Bruce'a Lee. Dodatkowo autor, w wywiadach i tekstach, konsekwentnie podtrzymuje tę konwencję operując psią nomenklaturą oraz perspektywą, co z kolei stanowi przykład żywej struktury performatywnej, twórczego alter ego. Druga jaźń wydaje się pozwalać na dokładniejsze filtrowanie rzeczywistości. Pomaga także w zachowaniu anonimowości, przenoszeniu uwagi z podmiotu – zbioru cech własnych, na przedmiot – efekty pracy i przekaz. Gu-Tang jest świadomym tego, że uniezależniając się od prywatnego wizer