Filip Moszant - Wypalenisko - wernisaż

Wypalenisko Filip Moszant wernisaż 3 października 2026 godz 19.00 galeria +1 wystawa czynna do 19.10.2026 wstęp wolny

Wypalenisko Ziemia pamięta, że się paliła.

Filip Moszant przywiózł ją z okolic Can Serrat, katalońskiej masii u podnóża Montserrat. Przez miesiąc chodził po górze, zbierał ziemię i wracał z nią do pracowni. Wcierał ją w surowe, niezagruntowane płótno i papier — palcami, bez pędzla i bez narzędzia, rozrabiając ją wodą i własną śliną. Góra dostaje się do tych obrazów dwiema drogami naraz: jako to, co widziane, i jako to, z czego obraz jest zrobiony. Ziemia i popiół przywierają do tkaniny, narastają, ważą. Każde dotknięcie coś dokłada. Największe z tych prac powstawały tygodniami powtarzanego gestu.

Po powrocie do Warszawy artysta sięgnął po palnik i odwrócił kierunek pracy. Ogień nie kładzie się na materiale — zabiera z niego materię. Czasem znika ona bez reszty i zostaje otwór. Czasem osadza się przy krawędziach jako zwęglenie: czarny pigment, którego nikt nie przyniósł z zewnątrz, bo powstał z samej tkaniny. Malowanie zamienia się w odejmowanie, a odejmowanie samo wytwarza materiał.

Te niewielkie wypalenia stają się źródłem dla kolejnych obrazów — ich ślady są skanowane, powiększane i przenoszone na wielkoformatową tkaninę. W tej skali ubytek przestaje być ubytkiem: kilkumilimetrowy otwór rozciąga się do rozmiaru ciała i ujawnia krawędzie, których gołym okiem nie widać. Powstaje obraz, którego ogień nie zrobił, choć bez ognia by go nie było.

Popiół, którym powstały pierwsze prace, jest przecież tym, co zostaje po ubytku — resztką rzeczy, której już nie ma. Tam artysta przyniósł go z zewnątrz. Tutaj materiał robi się sam, w chwili, gdy praca traci swoją część.

Wypalenisko to miejsce po ogniu. Nie pogorzelisko. Miejsce, na którym coś zaczyna rosnąć.

Bio Filip Moszant — artysta polsko-francuski, zajmuje się malarstwem, rysunkiem i wielkoformatowymi instalacjami drukowanymi. W swojej praktyce bada gest, pamięć, percepcję i doświadczenie przestrzeni poprzez abstrakcyjne systemy wizualne sytuujące się pomiędzy obrazem, instalacją a działaniem odpowiadającym na konkretne miejsce.

W ostatnich pracach te same pytania kieruje bezpośrednio ku materii. Coraz częściej wykorzystuje substancje znalezione na miejscu — ziemię, popiół i ślad ognia — w których gest zapisuje się dosłownie: jako to, co przywarło do powierzchni, i jako to, czego z niej ubyło.

Studiował w École supérieure des Beaux-Arts de Bordeaux (2010) oraz na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, którą ukończył z wyróżnieniem rektorskim (2017). Jego prace były prezentowane m.in. w Muzeum Miejskim Wrocławia z siedzibą w Pałacu Królewskim (2025) oraz na wystawie „Poza słowami” w PKO Banku Polskim (2016). Dwukrotnie brał udział w Bielskiej Jesieni (2017, 2021). W 2025 roku otrzymał nagrodę specjalną Arte Laguna Prize we Włoszech (Residency Award). W 2026 roku odbył rezydencję w Can Serrat w Katalonii, gdzie powstała pierwsza grupa prac prezentowanych na wystawie „Wypalenisko”. Jego prace znajdują się w kolekcjach PKO Banku Polskiego i Banku Światowego