Demonizm zakopiański( variétés)

Artykuł St. I. Witkiewicza z 8 października 1919 roku (dedykowany Tymonowi Niesiołowskiemu), który ukazał się w „Echu Tatrzańskim”, traktuje o swoistym demonizmie „pępka świata”, jakim jest Zakopane. Zakopane – miejsce tworzące specyficzny rodzaj artystów, sprzyjające sztuce i artystycznemu przeżywaniu każdej chwili. Zakopane – „wyrostek robaczkowy” polskiego organizmu. Co więc dzieje się w tym właśnie mieście z artystą rozmiłowanym w jego atmosferze i dzikości natury tatrzańskiej? Czym jest owa „zakopianina”? Czerpiąc z krytycznego artykułu Witkacego, napisanego prawie sto lat temu, powstał spektakl niezwykle aktualny, nawiązujący z przymrużeniem oka do trendów współczesnej kultury popularnej, ale także ostrzegający współczesnych przed źle rozumianym demonizmem Zakopanego. DEMONIZM ZAKOPIAŃSKI Jest innym niż wszędzie gdzie indziej. Możliwym jest, że żyjąc w tej zaklętej krainie, staczamy się w otchłań. (…) Możemy tylko błogosławić siły, które polski organizm obdarzyły takim wyrostkiem robaczkowym (kiszki ślepej), jakim jest Zakopane. Demonizm Zakopanego. Ale jest to piekielnie przyjemne w swej męczarni Mimo całej pozornej nieużyteczności Zakopane trwać będzie dalej. Stanisław Ignacy Witkiewicz Premiera 1 stycznia 2016, Scena Atanazego Bazakbala

Występują

Dorota Ficoń Marek Wrona Krzysztof Wnuk

Realizatorzy

Scenariusz, scenografia, kostiumy i reżyseria – ANDRZEJ ST. DZIUK Opracowanie muzyczne – Włodzimierz Kiniorski Choreografia – Anita Podkowa Realizator dźwięku – Natalia Sosna Realizator światła – Kalamarapaxa Muzyka oryginalna – Jerzy Chruściński