30.MSTT: Młoda Generacja

IN THE QUIET ROOM Choreografia: Anastasiia Khvorost Wykonanie: Oleksandr Ostafiichuk, Justyna Wrońska

Punktem wyjścia do choreografii jest obraz Edwarda Hoppera pt. „Room in New York" (1932).

Inspiracją stała się atmosfera emocjonalnej izolacji oraz napięcia obecnego pomiędzy dwojgiem ludzi znajdujących się w jednej przestrzeni, lecz pozostających w wewnętrznym oddaleniu.

Spektakl bada stan „samotności we dwoje", ciszy gęstej od niewypowiedzianych słów oraz moment, w którym ruch rodzi się z bezruchu. Punktem dramaturgicznym jest motyw pojedynczego dźwięku fortepianu – traktowanego jako gest, próba kontaktu, impuls do powstani tańca.

Choreografia rozwija się od „niezatańczoności" – surowego, niemal niewidocznego ruchu – ku stopniowemu zagęszczeniu relacji i fizycznej kulminacji, która nie przynosi rozwiązania, lecz pozostawia otwartą przestrzeń napięcia.

,,Interesting = everything x long” – FAZA Dance Company

Choreografia - Klara Twardowska Wyk. Nela Tołwińska, Joanna Wścieklicka Muzyka - Krzysztof Pikuła/Rzekomo Reżyseria - Beniamin Koc Video/foto - Małgorzata Kępa

Wszystko staje się interesujące, jeśli poświęcimy temu wystarczająco dużo uwagi. Podobnie w relacji, to co wspólne nabiera znaczenia, gdy trwamy przy tym wystarczająco długo i pozwalamy kształtom wzajemnego istnienia ujawniać się stopniowo..

Duet opowiada o wspólnym kształcie, o radości jego rozpoznania i o ciekawości, z jaką można dostrzegać jego kolejne odsłony. To opowieść o akceptacji formy takiej, jaką się ją widzi, i o nieustannym poszukiwaniu jej nowych konfiguracji.

W rytmie ruchu, w kształtach i sekwencjach drzew, tancerze odnajdują metafory relacji. Bliskości i oddalenia, napięcia między tym, co wspólne, a tym, co osobne.

Jak zmienia się kształt, gdy jesteśmy obok siebie, a jak, gdy patrzymy z dystansu?

Duet poszukuje odpowiedzi, pozwalając, by czas, uwaga i obecność nadawały sens każdemu gestowi.

Mięso – akt zerowy Choreografia i wykonanie: Jakub Samogranicki

Praca dotyczy ciała w przemyśle mięsnym. Ścieżka dźwiękowa kompozycji w większości pochodzi z nagrań dokumentujących pracę rzeźni, a materiał ruchowy został częściowo zaczerpnięty z obserwacji ciał zwierząt funkcjonujących w systemie przemysłowym. Istotnym odniesieniem pozostaje również figura Molocha z poematu „Skowyt” Allena Ginsberga, rozumiana jako bezosobowy system kierujący się chłodną kalkulacją. Moloch zyskuje tu rolę wyobrażonego partnera scenicznego, który dyktuje działaniem ciała. Zostaje ono sprowadzone do czysto biologicznej funkcji, a jego śmierć pozbawiono zarówno symbolicznych, jak i duchowych znaczeń.

Once Upon a Dream Choreografia i wykonanie: Aleksandra Kuś

Las nie pojawia się nagle wcześniej musi wydarzyć się przypadek

ktoś skręca wzrokiem ktoś zatrzymuje się o sekundę za długo ktoś pojawia się wtedy, kiedy powinien

i nawet nie wiadomo czy to jeszcze przypadek czy cierpliwa historia układa dłonie na karku prowadząc dalej

a pośród drzew pojawia się znajoma obecność

jak wspomnienie które wydarzyło się wcześniej niż naprawdę

więc idzie dalej sennie

nie dlatego, że musi raczej dlatego, że niektóre spotkania wyglądają jakby były komuś obiecane

"To/nie Ona" – Teatr Tańca ZMYSŁ

Tancerki: Anna Maziarczyk, Dominika Kowalczyk, Izabela Bejm, Justyna Sierpień, Katarzyna Herba, Katarzyna Prus, Klaudia Kupis, Patrycja Paździerska, Patrycja Saramak, Paula Korszla, Paula Prewencka, Weronika Bratos, Weronika Czerniec, Weronika Mazurek, Weronika Tymińska Choreografia: Adrianna Sawczak Muzyka: Michał Nazimek

"W sukience butelkowej Prezentuje, prostuje plecy O minie żałobnej Uśmiechniętej pełnej licy Ciało to nie ona Pod halką gorąca Miękka skóra, dotknięta Spragniona i chcąca Drżenia zatrzymują pęta Ona to nie ciało Biel przysłania czoło I wzrok, zagubiony Czas zatacza koło Obfite liche plony Tonie ona ciało

Spektakl jest próbą ukazania procesu budowania kobiecej tożsamości w kontekście seksualności oraz sensualności. Podejmowanym problemem są napięcia występujące pomiędzy s